Een ode aan rouw, aan de liefde die blijft ademen voorbij de vorm.
Er is een pijn die zo scherp kan snijden dat ze door merg en ziel gaat.
De pijn van het afscheid nemen van een dierbaar dier… of een mens.
Het is heimwee in zijn puurste vorm.
Heimwee dat niet op te lossen is.
Maar wel te dragen, als we durven.
Te transformeren, zodat de liefde mag verder reizen, in een andere vorm.
In een fluistering, geur, in je dromen of je tranen traan. Maar rouwen… dat hebben we nooit écht geleerd.
We zijn bang dat als we de sluizen openen, we overspoeld worden.
Dat we er nooit meer uitkomen.
En dus… zetten we het vast. In ons lichaam. In onze adem. In ons hart.
Tot het niet meer stroomt.
In mijn werk als regressietherapeut zie ik dit zó vaak.
Overlevingsschuld, onbeantwoorde vragen en het stikke verdriet verdriet.
En niet alleen bij mensen, zeker ook bij dieren. Want zij rouwen mee én dragen.
Tijdens mijn lesdagen over rouwbegeleiding bij mens én dier,
wordt er niet alleen gerouwd om geliefde huisdieren…
maar ook om miskramen.
Om kindjes die nooit geboren werden.
Om broers, zussen, ouders,
levens die niet meer in tastbare vorm naast ons staan,
maar nog steeds in ons bestaan.
En steeds weer besef ik hoe heilig het is dat we leren rouwen.
Dat we mogen rouwen.
Want pas als we de dood niet langer zien als een vijand,
maar als een poort…
dan pas kunnen we écht leven.
Want voor mij is geboren worden eigenlijk een kleine dood.
Je vergeet alles. De sluier daalt neer.
En de dood? De dood is de herinnering.
Het terugwandelen naar bewustzijn.
Naar heelheid.
En daar… dáár word je opgewacht.
Door je dierbaren. Door je zielenfamilie.
Met open armen.
Zij die je zijn voorgegaan.
Rouw is gelaagd.
Rouw kent geen tijd.
En toch draagt het een belofte in zich.
Een zachtheid, een helderheid.
Zoals ik nog steeds rouw om Nova. Mijn geliefde zielenhond.
Maar de pijn is anders nu.
Geslaagder, heel wijs. Een pijn die ik alleen kan voelen omdat ik zo diep liefheb.
Daarom schreef ik De Gouden Draad.
Een boek over rouw.
Over het verliezen en terugvinden, van je zielsverbinding met dieren.
Maar ook over alles wat menselijk is.
Over wat we voelen, wat we dragen, wat we vergeten,
en wat we mogen herinneren.
Want alles wat je niet uithuilt…
wordt opgeslagen in je lichaam.
En alles wat je opsluit…
houdt het volle leven tegen.
Sister, laat je tranen stromen.
Laat je hart breken en helen tegelijk.
Want rouwen is ook leven.
En leven… is ook loslaten.
We zijn zó bang voor de dood,
dat we vergeten hoe voluit we kunnen leven als we haar omarmen.
Zolang we de dood blijven zien als een eindstation,
blijven we ons vastklampen aan wat we kennen,
in plaats van te vertrouwen op de grotere cyclus van het bestaan.
Maar de dood is geen einde.
Ze is een transitie.
Een terugkeer.
Een herinnering aan wie je ten diepste bent
vrij van vorm, vrij van tijd.
Pas als we de dood durven aankijken,
kunnen we ook écht kiezen voor het leven.
Niet half, maar volledig.
Met hart, huid en ziel.
Liefs,
Nadieh
Ik ben hier om vrouwen te begeleiden in het herinneren van hun essentie.
Niet om hen te helen — maar om hen te helpen hun eigen heilige kracht terug te claimen.
Mijn werk opent velden van herinnering, van waarheid, van belichaming.
Zodat jij voelt:
jij bént het medicijn. Jij bént de magie.
Welkom, sister.
Je herinnert je al meer dan je denkt.
Rise, in sacred power.
