“ Er komt een moment waarop een vrouw niet langer zoekt naar vleugels, maar naar grond.”
– Nadieh Cuijten
Er komt een moment in het leven van elke vrouw waarop ze beseft dat haar kracht niet ligt in hoger reiken, maar in dieper zakken.
In een wereld die haar heeft geleerd te groeien tegen de zwaartekracht in, te streven, te bewijzen, te bloeien los van de aarde, begint ze te voelen dat iets ontbreekt.
Niet buiten haar, maar onder haar.
De wortel roept.
Die stille, onzichtbare draad die alles voedt wat zichtbaar is, de basis waaruit leven zijn vorm vindt.
En pas wanneer ze haar hand op de grond legt, voelt ze: ik ben nooit afgesneden geweest, alleen vergeten dat ik deel was van iets levends.
Veel vrouwen leven vandaag in een subtiele staat van ontheemding.
We wonen in huizen, maar niet in ons lichaam.
We spreken over verbinding, maar leven voortdurend in afscheiding van gevoel, van natuur en ons natuurlijke ritme.
In de psychologie noemen we dit dissociatie: het zachte afglijden uit het hier en nu, omdat het te veel werd om aanwezig te blijven.
En zo ontstaat de ontwortelde vrouw, omdat ze te lang sterk moest zijn op grond die niet van haar was.
Wanneer we systemisch kijken, zien we dat deze ontworteling vaak generaties teruggaat.
Vrouwen die moesten overleven in oorlog, armoede en religieuze verdrukking.
Vrouwen die hun intuïtie moesten afleggen om te passen binnen systemen die hun belichaming niet kon verdragen.
Het lichaam draagt hun verhalen nog.
Een wiebelige basis, een moe zenuwstelsel, een adem die hoog blijft hangen, allemaal stille echo’s van een lijn die zich nooit echt mocht nestelen.
Maar de aarde kent ons nog.
Ze herkent onze frequentie, onze stem en onze geur.
Wanneer je op blote voeten over het gras loopt, opent er iets wat ouder is dan taal.
De aarde zingt niet om gehoord te worden, ze zingt om je te herinneren.
Aan wie je was, voordat de wereld zei wie je moest zijn.
In de sjamanistische traditie wordt aarding niet gezien als “ontspanningsoefening”, maar als rite van terugkeer.
Een heilig huwelijk tussen lichaam en land, tussen ademhaling en ritme, tussen mens en mysterie.
Elke wortel is een gebed.
Elke stap op de aarde is een teruggevonden stuk van jezelf.
En zo begint het echte thuiskomen, niet als concept, maar als lichamelijke herinnering.
In de vrouwenlijn die ik vaak zie binnen mijn opleiding van The House of Sacred Remembering, is er een patroon van vrouwen die zich moesten aanpassen, bewegen, vluchten, pleasen, om liefde te behouden of conflict te vermijden.
Hun lichaam leerde dat veiligheid gelijkstaat aan stilte, aan inschikken of aan verdwijnen.
Maar de aarde vraagt nu iets anders: zij vraagt om aanwezigheid.
Om een lichaam dat zegt: ik ben hier, en ik mag ruimte innemen.
De heling van de wortel gebeurt dus niet in denken, maar in ervaren.
In het voelen van de grond onder je voeten, de steun van iets wat niet wankelt.
In het toestaan dat jouw energie weer naar beneden mag stromen, de diepte in, de bedding in, daar waar de oerstroom wacht die nooit gestopt is.
Ik herinner me een vrouw die altijd haast had.
Altijd onderweg, altijd iets nieuws creërend, maar nooit echt iets af maakte.
Tot haar lichaam stopte.
Haar benen trokken dicht, haar adem stokte.
Ze begreep niet waarom haar energie wegvloeide, tot ze besefte: ze had al jaren niet meer op blote voeten gelopen.
Ze had zich letterlijk losgemaakt van de aarde die haar droeg.
Toen ze begon met dagelijkse rituelen, voeten in zoutwater, handen in de tuin, wandelen zonder doel, begon haar levensenergie terug te keren.
Niet als een explosie, maar als een trage, liefdevolle stroom.
Dat is de kracht van heraarding: ze vraagt niets van je, behalve aanwezigheid.
Wanneer een vrouw zich herinnert hoe het voelt om geworteld te zijn, heelt niet alleen zijzelf, maar ook haar lijn.
Haar dochter hoeft niet meer te rennen om erbij te horen.
Haar moeder hoeft niet meer te dragen wat zij ooit niet kon vasthouden.
De wortel van één vrouw herstructureert het hele veld.
Dat is de stille revolutie waar
vrouwen niet strijden om te groeien, maar wortelen om te herinneren.
Er is geen groter werk dan het leren blijven.
Blijven in je lichaam, blijven in je hart, blijven op deze aarde.
Want daar, in het stille midden van de wortel, vind je alles wat je ooit zocht.
De aarde draagt je, zelfs als jij haar vergeten was.
En elke keer dat je ademt, herinnert ze je eraan:
Je bent thuis.
The House of Sacred Remembering
With Love, Nadieh
Ik ben hier om vrouwen te begeleiden in het herinneren van hun essentie.
Niet om hen te helen — maar om hen te helpen hun eigen heilige kracht terug te claimen.
Mijn werk opent velden van herinnering, van waarheid, van belichaming.
Zodat jij voelt:
jij bént het medicijn. Jij bént de magie.
Welkom, sister.
Je herinnert je al meer dan je denkt.
Rise, in sacred power.
