Over opmerkingen, zelfbeeld en het Madonna–Whore complex
In mijn late twintiger jaren begon ik iets op te merken.
Niet één incident.
Niet één opmerking.
Een patroon.
Wanneer ik met vriendinnen sprak, kwamen er steeds opnieuw verhalen naar boven over opmerkingen die hun partners hadden gemaakt over hun lichaam.
Opmerkingen die vaak achteloos werden uitgesproken, alsof ze onschuldig waren.
Maar die diep konden snijden.
Een opmerking die ooit tegen mij werd gemaakt was bijvoorbeeld:
“Je knieën lijken op twee huilende babygezichtjes.”
Een andere keer zat ik in mijn onderbroek op de bank, omdat het een warme zomerdag was.
De reactie die ik kreeg was dat mijn buik eruitzag “als een stuk klei dat je op tafel laat vallen en dat in elkaar zakt.”
Daarnaast waren er opmerkingen over kledingmaten.
Subtiele hints.
Grappen.
“Zeker dat je geen grotere maat nodig hebt?”
Toen ik er met vriendinnen en kennissen over begon te praten, bleek dat bijna iedere vrouw zulke verhalen had.
Opmerkingen die klein lijken, maar die iets doen met hoe een vrouw naar haar lichaam kijkt.Voor veel vrouwen werd dat het begin van een lange periode waarin ze probeerden te veranderen.
Strakker.
Dunner.
Perfecter.
Niet voor zichzelf.
Maar omdat ze aantrekkelijk wilden blijven voor hun partner.
De vraag die bij mij ontstond
Toen ik later mijn eigen helingsreis begon, stelde ik mezelf een vraag.
Waarom doen mannen dit?
Waarom zien we dit zo vaak gebeuren bij mannen in hun twintig en dertig?
Na veel reflectie en onderzoek kwam ik tot een conclusie die tegelijk schokkend en logisch is.
Veel mannen hebben simpelweg geen realistisch referentiekader van hoe vrouwenlichamen eruitzien.
Niet omdat ze slechte intenties hebben.
Maar omdat ze nooit geleerd hebben wat een vrouwenlichaam werkelijk is.
De meeste mannen hebben op die leeftijd misschien één, twee of drie partners gehad.
Dat betekent dat hun ervaring met echte volwassen vrouwenlichamen heel beperkt is.
Maar de beelden waar ze dagelijks aan worden blootgesteld zijn eindeloos.
Magazines.
Videomateriaal.
Social media.
Photoshop.
Pornografie.
Perfect afgetrainde lichamen.
Het beeld dat daardoor ontstaat is een illusie.
Een klein percentage lichamen wordt gepresenteerd alsof het de norm is.
Het echte vrouwenlichaam
Maar echte vrouwenlichamen zijn zacht.
Buiken bewegen.
Borsten zijn ongelijk.
Tepels hebben verschillende vormen.
Huid heeft strepen, putjes en veranderingen.
Lichamen ademen, leven en bewegen.
Dat is geen afwijking.
Dat is menselijkheid.
Een industrie die aan beide kanten verdient
Het probleem is dat we leven in een systeem waarin enorme industrieën geld verdienen aan twee kanten.
Aan de ene kant wordt het vrouwenlichaam geseksualiseerd.
Aan de andere kant wordt vrouwen voortdurend verteld dat hun lichaam niet goed genoeg is.
Zo ontstaat een eindeloze cyclus.
Vrouwen proberen een ideaalbeeld na te streven dat voor de meeste lichamen simpelweg niet realistisch is.
Het Madonna–Whore complex
Daarbovenop bestaat er nog een diep cultureel patroon dat psychologen het Madonna–Whore complex noemen.
Daarin wordt van vrouwen verwacht dat ze twee tegengestelde rollen vervullen.
Aan de ene kant moet ze puur, zorgend en bijna heilig zijn.
De moederfiguur.
Aan de andere kant moet ze tegelijkertijd perfect seksueel aantrekkelijk zijn.
Een combinatie die in werkelijkheid onmogelijk is.
Dit spanningsveld bestaat al eeuwen en heeft een enorme invloed gehad op hoe vrouwen naar hun lichaam kijken.
De heling die veel vrouwen nodig hebben
Veel vrouwen realiseren zich niet dat ze daarom zoveel te helen hebben.
Niet omdat hun lichaam verkeerd is.
Maar omdat ze jarenlang hebben gehoord dat het verkeerd is.
Ik heb mijn lichaam moeten helen.
Mijn emoties.
Mijn zelfbeeld.
Omdat ik na zulke opmerkingen werkelijk dacht dat er iets mis was met mij.
Pas later kon ik zien dat het probleem niet mijn lichaam was.
Het probleem was het vertekende beeld dat onze cultuur heeft gecreëerd.
Aan iedere vrouw die dit herkent
Dus als jij een van de vrouwen bent die ooit een opmerking heeft gekregen over haar lichaam…
Weet dit.
Soms zijn één of twee zinnen al genoeg om diepe scheuren te maken in hoe je jezelf ziet. Maar jouw lichaam is nooit het probleem geweest.
Het probleem is een wereld die vrouwen heeft geleerd zichzelf voortdurend te beoordelen.
De eerste stap naar verandering begint wanneer vrouwen weer leren houden van hun lichaam.
Wanneer we onze dochters laten zien hoe echte lichamen eruitzien.
Wanneer we onze zonen leren wat normaal is. En wanneer we elkaar weer dragen in plaats van elkaar beoordelen.
Want een vrouwenlichaam is geen fout.
Het is leven.
With love,
Nadieh
Ik ben hier om vrouwen te begeleiden in het herinneren van hun essentie.
Niet om hen te helen — maar om hen te helpen hun eigen heilige kracht terug te claimen.
Mijn werk opent velden van herinnering, van waarheid, van belichaming.
Zodat jij voelt:
jij bént het medicijn. Jij bént de magie.
Welkom, sister.
Je herinnert je al meer dan je denkt.
Rise, in sacred power.
