Een voorouderlijke wond die ieder jaar opnieuw wordt aangeraakt
Elk jaar gebeurt er iets in Nederland dat me diep raakt,
zeker wanneer ik er systemisch en voorouderlijk naar kijk.
De discussie rondom Sinterklaas en Zwarte Piet is nooit alleen een gesprek over traditie.
Het is een gesprek dat in ieders lichaam iets zichtbaar maakt
wat veel ouder is dan het feest zelf.
Wanneer ik naar dit onderwerp kijk, zie ik niet alleen voor- of tegenstanders,
maar een veld waarin collectieve wonden worden aangeraakt,
wonden die generaties lang zijn doorgegeven,
wonden die in het bloed bewegen,
wonden die veel verder gaan dan persoonlijke meningen.
Want als je alles even heel plat slaat
en je kijkt naar het beeld:
een witte man met donkere helpers,
dan is het eenvoudig te begrijpen
dat dit bij mensen die slavernijpijn in hun systeem dragen diep resoneert.
Dat het zenuwstelsel aanspant.
Dat er trigger ontstaat.
Dat het verdriet en woede oproept.
En dat is logisch. Dat is terecht en dat is begrijpelijk.
Ik ben zelf nooit opgegroeid met het idee dat Sinterklaas en Zwarte Piet racistisch waren.
In mijn beleving was het een kinderfeest – vrolijk, warm, veilig –
omdat ik opgroeide vanuit het referentiekader van een witte Europese vrouw
die die slavernijpijn niet in haar lijn draagt.
Mijn lichaam kent dat verhaal niet.
Mijn bloed herinnert andere dingen.
En precies daarom moest ik leren zien
dat een feest dat voor mij onschuldig voelde
voor een ander lichaam een echo kan zijn van eeuwen pijn.
Dat verschillende referentiekaders naast elkaar bestaan
en dat empathie begint bij het begrijpen
dat jouw lens niet de lens van de ander is.
Wanneer ik kijk naar de felheid rondom deze discussie –
de menigte die woedend wordt wanneer de traditie wordt bevraagd,
de mensen die hun cultuur denken te moeten verdedigen –
dan herken ik energieën die ik ken uit een andere periode van Europese geschiedenis.
De energie van groepswoede,
van “wij beschermen wat van ons is”,
van massa’s die reageren vanuit angst om iets te verliezen.
Het is dezelfde energetische frequentie
die aanwezig was in de tijd van de heksenvervolgingen.
De massa die zich verzamelde,
de behoefte om te beschermen wat vertrouwd voelde,
de projectie op een “bedreiging”.
Die beweging herken ik onmiddellijk.
Niet omdat het precies hetzelfde is,
maar omdat de onderstroom vergelijkbaar voelt.
Wanneer ik dit zo bekijk, zie ik hoe groot dit veld werkelijk is.
Niet alleen mensen met slavernijlijnen voelen hier een wond.
Ook mensen die een daderenergie dragen kunnen geraakt worden.
Ook mensen met voorouders die kolonieën bestuurden.
Ook mensen met voorouders die zwegen.
Want iedere lijn draagt zowel dader- als slachtofferschapsrollen.
Iedereen heeft iets te healen.
Iedereen heeft iets te erkennen.
En wanneer ik eerlijk voel, realiseer ik me dat ik de pijn van slavernij niet in mijn bloed draag,
maar dat ik wél de pijn herken van het onderdrukken van vrouwelijke kracht.
Europa heeft – voordat het andere volken koloniseerde –
eerst zijn eigen vrouwen gekoloniseerd.
De heksenvervolgingen,
de vernietiging van vrouwelijke intuïtie,
het afsnijden van vrouwelijke wijsheid:
die pijn draag ik wél in mijn systeem.
En vanuit die plek begrijp ik de diepe rouw,
het gevoel van verloren waardigheid,
de generatieslange stilte die ineens naar boven komt
wanneer iemand zegt: “Maar het is toch maar een traditie?”
Want wat we wél delen is het verlies van waardigheid.
Het verlies van autonomie.
Het verlies van stem.
Het verlies van menselijkheid.
Als ik met open blik kijk naar de oude, zwart geschminkte Zwarte Piet,
dan kan ik inmiddels zeggen dat het niet klopt.
Niet omdat ik wil polariseren,
maar omdat het systemisch simpelweg geen gezonde dynamiek draagt.
Hoe je het ook wendt of keert:
het beeld draagt te veel geschiedenis mee
om nog neutraal te kunnen bestaan.
En ik vind het belangrijk dat we dat onder ogen durven komen
zonder strijd,
zonder schuld,
zonder schaamte,
maar met bewustzijn.
Want uiteindelijk gaat het niet over Sinterklaas.
Het gaat over:
Wat wordt er in mij aangeraakt?
Welke voorouder spreekt hier?
Welke wond wordt wakker?
Welke rol beweegt in mijn systeem –
dader, slachtoffer, getuige?
En wat vraagt dit van mij als mens in deze tijd?
We zijn één mensheid.
Eén volk in essentie.
Maar heling ontstaat pas
wanneer ieder mens naar zijn eigen lijn durft te kijken.En daarom geloof ik dat deze discussie niet nutteloos, vervelend of vermoeiend is,
maar noodzakelijk.
Omdat het ons dwingt om eerlijk te voelen.
Om bewust te worden van onze geschiedenis.
Om te begrijpen waar onze reactie vandaan komt.
En om te helen wat in ons leeft.
Je kunt pas samenkomen
wanneer ieder mens zijn eigen voorouderlijke pijn durft te erkennen. Ongeacht aan welke kan jouw familiesysteem heeft heeft gestaan in de geschiedenis. Misschien draag ook jij – dader EN slachtoffers dynamieken in jouw systeem. Als we één vinder naar de ander wijze, wijzen er drie terug naar onszelf. En dat is jouw startpunt voor innerlijke healing.
With Love, Nadieh
Ik ben hier om vrouwen te begeleiden in het herinneren van hun essentie.
Niet om hen te helen — maar om hen te helpen hun eigen heilige kracht terug te claimen.
Mijn werk opent velden van herinnering, van waarheid, van belichaming.
Zodat jij voelt:
jij bént het medicijn. Jij bént de magie.
Welkom, sister.
Je herinnert je al meer dan je denkt.
Rise, in sacred power.
