Ik stopte met vechten tegen mijn ouders

Ik stopte met vechten tegen mijn ouders

Toen ik opgroeide noemde ik mezelf echt een familiemens. Ik hield van het samenzijn, van samenkomen, van die momenten waarop iedereen er was en de feestdagen ook écht als een cadeau voelden. Ik kon daar zo intens van genieten, van de warmte, van de vanzelfsprekendheid van familie. Totdat die vanzelfsprekendheid begon te verschuiven.

Mijn ouders groeiden uit elkaar en gingen scheiden. Ooms en tantes kregen nieuwe partners. Opa’s en oma’s hadden uitgesproken meningen over ex-partners, en daarmee dus ook over één van mijn ouders. Het familiesysteem veranderde van binnenuit, alsof er langzaam een onzichtbare druk op kwam te staan, waardoor dat wat ooit simpel en vertrouwd voelde steeds ingewikkelder werd.

Familie-uitjes werden opeens complexe logistiek. Er kwamen stiefbroertjes en stiefzusjes bij. Iedereen moest zich aanpassen, op elk mogelijk niveau. En hoewel mijn ouders in hun eigen poging gezinnen aan elkaar probeerden te plakken om nieuwe samenstellingen te creëren, ging dat in werkelijkheid vaak grandioos mis. Liefde was wel aanwezig, maar helaas is liefde soms niet genoeg om pijn, loyaliteit, verdriet en verloren veiligheid te dragen.

En zoals kinderen dat zo feilloos kunnen: wij spiegelen wat er niet gezegd wordt. Wij leven uit wat wordt ingeslikt. Wij belichamen de onuitgesproken pijn van het familiesysteem. Ik werd een rebel genoemd. Een onmogelijk kind. Woorden werden scherp, grenzen werden vaag, er werden dingen gezegd die je niet meer terug in je mond krijgt. En langzaam ontstond er iets wat aan de buitenkant leek op een gezellige constructie, maar het fundament was al aangetast. Net als een schimmelplek op de muur: je kunt er een mooi behangetje overheen plakken, maar vroeg of laat komt het er dwars doorheen.

Dit verhaal lijkt misschien een treurige wending te krijgen, maar niets is minder waar. Sterker nog: als ik het over mocht doen, zou ik het zo weer doen. Omdat het me iets leerde wat me later zoveel vrijheid gaf. Het leerde me kijken naar mijn ouders, mijn ooms, mijn tantes en andere familieleden, niet vanuit hun rol — niet als “de ouder” of “de volwassene” of “degene die beter had moeten weten” — maar als mens. Als mens achter de rol. Ik zag hoe ook zij een rugzak droegen. Hoe ook zij gevormd waren door hun geschiedenis, door gemis, door overtuigingen, door overleving. En ik begon te begrijpen dat wij allemaal een rol speelden in ons familiesysteem, vaak zonder het zelf door te hebben.

Ik stopte met mijn vinger wijzen. Ik stopte met steeds opnieuw vertellen wat mij was overkomen, en dat ik beter verdiende. Ik maakte een keuze die alles veranderde: ik besloot radicaal verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen leven. Ik ging mijn innerlijke kindwerk aan. Ik dook in voorouderlijke healing. En alsof er daardoor iets in de onderstroom begon te verschuiven, kwam er langzaam weer lucht in het systeem.

Ik begon te zien waar de beperkingen van anderen lagen, en hoe zij vanuit hun eigen perspectief en innerlijke verwondingen op situaties reageerden. Dat gaf mij compassie. Het maakte dat ik met een soort haviksblik naar situaties kon kijken: helder, observerend, minder persoonlijk, minder verstrikt. Mijn wonden begonnen te helen. Mijn grenzen werden gezonder. En dat op een manier waarop ik me niet langer hoefde af te zetten of te verharden. Ik nam mijn familie zoals ze waren, zonder mezelf daarbij te verlaten.

En wat ik vooral met je wil delen, omdat dit voor mij werkelijk alles veranderde: ik verwachtte niet langer dat zij mij zouden begrijpen. Ik begreep mezelf. En ik begon ook hén te begrijpen. Ik was niet meer op zoek naar excuses. Ik vond rust in het feit dat ik niet altijd ontvangen zou worden zoals ik had gehoopt. En vanuit die plek projecteerde ik zelf ook niet langer op hen. Onze band werd zachter. Open. Menselijker. En daardoor kwamen we, op een manier die ik vroeger nooit had kunnen bedenken, weer tot elkaar.

En als er iets is wat ik je vandaag wil meegeven om over na te denken, dan is het dit: wat is belangrijker voor je? Je gelijk halen, of een goede relatie hebben met de mensen van wie je houdt? Voor mij is dat laatste het kostbaarst geworden. En het bijzondere is: wanneer je die deuk van “bewijsdrang” en “gelijk willen krijgen” loslaat, ontstaat er vaak ruimte waarin de relatie weer echt kan groeien.

Liefs,

Nadieh