Over leren ontleren, herinneren en thuiskomen in jezelf
Lieve lezer,
Alles is altijd perspectief.
Wat wij vaak “waarheid” noemen, is meestal niet meer dan een doorgegeven gewoonte, een culturele afdruk of een overlevingsstrategie uit vervlogen tijden.
De grootste uitdaging waar wij als mens voor staan, is daarom niet zozeer het leren, maar het ontleren. Het losmaken van alles wat ons is opgelegd, zodat we de ruimte vinden om opnieuw te herinneren wie we werkelijk zijn.
We kennen allemaal de anekdote van gewoontes die generaties lang worden doorgegeven zonder dat iemand zich afvraagt: waarom eigenlijk?
Een moeder snijdt de uiteinden van de worst af voordat ze hem in de pan legt. Haar dochter vraagt: “waarom doe je dat?”
Het antwoord: “zo doen we dat altijd al.” Tot uiteindelijk blijkt dat het ooit begonnen is omdat oma’s pan te klein was. Een praktische oplossing werd een vastgeroest patroon.
Zo nemen wij zonder vragen aannames en overtuigingen mee uit onze familie, onze cultuur, ons schoolsysteem. Maar wat wij meekrijgen is niet altijd waar. Het is niet altijd voedend of dienend.
Perspectief en cultuur:
Wat wij “normaal” noemen, verschilt van plaats tot plaats. Voor velen van jullie is het vanzelfsprekend dat koeien gegeten worden, maar in India wordt de koe als heilig gezien. Voor ons is het ondenkbaar om honden of katten te eten, terwijl dat elders geen taboe is.
Wat wij voelen bij een aangereden haas langs de weg, verschilt van wat wij voelen bij een aangereden kitten. Dat verschil is geen universele waarheid, het is ingeprent perspectief.
Wat als je zou opgroeien in een wereld waar álles bezield is? Waar animisme de basis vormt? Waar bomen, stenen, dieren en rivieren allen gezien worden als levende, voelende wezens? Dan zou je met heel andere ogen kijken naar alles om je heen.
De wortel terugvinden:
Veel van onze oorspronkelijke verbindingen zijn door kolonisatie, religieuze systemen en patriarchale structuren bij de wortel afgesneden.
Het contact met de aarde, onze voorouders, onze cycli en ons eigen lichaam is voor velen van ons vervaagd. Toch klopt er diep in ons nog steeds een herinnering.
Dit is het hart van mijn werk:
🤎 Mensen terugbrengen naar hun originele essentie.
🤎 Je leren thuiskomen in je ware natuur en ritme.
🤎 Je herinneren aan je verbinding met planten, dieren, voorouders en de aarde zelf.
Want heling is nooit één los stukje. Je kan je richten op je emoties, je lichaam, je voorouderlijn of je relatie met dieren. Maar pas wanneer we deze draden samen weven, ontstaat er heelheid.
Waarom dit belangrijk is
Veel mensen leven in een ratrace. Altijd rennen, altijd door. Niet bewust van hun gedrag, hun emoties, hun patronen.
Ook de meest succesvolle mensen zijn vaak afgesneden van hun eigen innerlijke kern. En dat is geen oordeel, geen goed of fout, maar een uitnodiging.
Want wat gebeurt er als je jezelf wél leert kennen? Als je je eigen patronen ziet en doorbreekt? Als je jezelf toestaat om opnieuw te voelen, weer verbinden en te helen?
Dan ontstaat er rust. Echte rust.
Dan ontstaat er liefde en diepe heelheid.
En precies daar begint de reis.
Mijn opleidingen en cursussen zijn niet in woorden te vangen. Je moet ze ervaren. Het zijn poorten terug naar de heelheid in jou én om jou heen. Een reis naar jouw oorspronkelijke natuur, waar liefde en wijsheid de grondtoon vormen.
Ben jij klaar om terug te keren? Om opnieuw te herinneren?
Dan nodig ik je van harte uit om samen met mij deze weg te gaan.
Liefs,
Nadieh
Ik ben hier om vrouwen te begeleiden in het herinneren van hun essentie.
Niet om hen te helen — maar om hen te helpen hun eigen heilige kracht terug te claimen.
Mijn werk opent velden van herinnering, van waarheid, van belichaming.
Zodat jij voelt:
jij bént het medicijn. Jij bént de magie.
Welkom, sister.
Je herinnert je al meer dan je denkt.
Rise, in sacred power.
