Lieve sister,
Binnenkort mag ik iets doen wat diep in mijn hart raakt.
Ik mag spreken, onderwijzen en voordragen, in een oude kerk.
Een ruimte doordrenkt van gebed en herinnering.
Wanneer ik daar binnenstap, voel ik niet alleen het gewicht van geschiedenis,
maar ook de fluistering van iets dat ouder is dan elke steen:
de stemmen van de Gouden Vrouwen van Avalon.
Lang voordat de patriarchale kerk het woord ‘heilig’ claimde,
bestonden er vrouwen die samen met de priesters werkten,
vrouwen die het volk leerden over kruiden, over zielswerk,
over communicatie met dieren,
over hoe de hemel nooit buiten ons lag maar diep in ons woont.
Deze vrouwen, de priesteressen van de Celtic Church,
de dochters van de druïden,
de hoedsters van het levende mysterie,
waren de dragers van het oorspronkelijke christusbewustzijn.
Niet als geloof, maar als ervaring:
het weten dat God geen persoon is,
maar een stroom die door al het leven beweegt.
Voordat ik deze plek mocht betreden,
ben ik eerst teruggekeerd naar de grond zelf.
Ik heb verbonden met de paters die hier ooit stonden,
met het oude systeem dat hier eeuwenlang gebeden droeg.
Juist niet om ertegen te vechten,
maar om het te herinneren aan zijn oorsprong,
waar geloof en natuur één samenkloppend hart waren.
Ik heb de ruimte gecleard,
de heilige lijnen hersteld,
zodat wanneer wij daar straks staan,
wij dat doen vanuit het oorspronkelijke veld van heilig samenzijn.
Want onze natuur is onze kerk.
Onze adem is ons gebed.
En het vermogen om te luisteren naar dieren,
naar moederaarde, naar ons lichaam,
is niets anders dan de taal van de schepping zelf.
Tijdens het event zal er een altaar zijn,
met beelden van godinnen, met Isis in het midden.
Iedere vrouw die een sjamanendrum heeft, neemt haar drum mee,
want de eerste drummers waren vrouwen.
De drum is de baarmoeder.
Haar klop, lup-dup, lup-dup, lup-dup,
is het eerste geluid dat we ooit hoorden:
het hart van onze moeder,
het ritme van het leven zelf.
En wanneer we samen drummen,
eren we niet alleen onze eigen baarmoeder,
maar ook de dieren die hun huid gaven,
de cycli van leven en sterven,
de adem die alles weer verbindt.
Vorige week liep ik toevallig langs de kerk in de stad, de deur stond open.
Ik ging naar binnen, naar het Maria-altaar.
Maar ik sprak haar aan als Sofia.
Sofia betekent wijsheid.
Zij is de Heilige Geest, de vergeten moeder in het verhaal.
Waar de masculine energie de bedding van de rivier vormt,
is Sofia het stromende water.
Zij leeft in alles, ademt in alles,
en herinnert ons dat schepping altijd door het vrouwelijke beweegt.
Ik heb gebeden met haar.
Ik heb kaarsen gebrand voor voorspoed, voor vrede,
voor de vrouwen die straks binnenstappen,
zodat zij zich thuis mogen voelen in hun eigen licht.
Ik voelde de aanwezigheid van een oude ziel,
een vrouw die ooit als heks is gestorven aan de gracht vlakbij.
Haar energie vroeg om gezien te worden, om geheeld te worden.
Ik heb haar uitgenodigd.
En ik weet: één van de vrouwen die straks aanwezig is,
draagt haar ziel, haar herinnering en is een reïncarnatie van haar. Ze keert terug, nu in vrijheid.
Wanneer we daar straks staan,
drummend, zingend, voelend in een oude kerk,
dan keren we eigenlijk terug naar hoe het ooit bedoeld was.
Vrouwen die hun kracht niet verbergen,
maar haar weer door hun hart laten spreken.
Ik hoop dat je deze energie voelt,
ook door deze woorden heen,
de uitnodiging om weer thuis te komen
in het oorspronkelijke veld van liefde, aarde en geest.
Met zachtheid,
Nadieh Cuijten
The House of Sacred Remembering
“Wanneer vrouwen drummen,
herinnert de aarde zich haar hartslag.
Ik ben hier om vrouwen te begeleiden in het herinneren van hun essentie.
Niet om hen te helen — maar om hen te helpen hun eigen heilige kracht terug te claimen.
Mijn werk opent velden van herinnering, van waarheid, van belichaming.
Zodat jij voelt:
jij bént het medicijn. Jij bént de magie.
Welkom, sister.
Je herinnert je al meer dan je denkt.
Rise, in sacred power.
