We kennen allemaal het verlangen om de mensen van wie we houden te beschermen. Om hun pijn weg te nemen, hun struggles te verlichten, hun weg makkelijker te maken. Dat is een natuurlijke menselijke reflex: als je iemand ziet worstelen, wil je ingrijpen.
Maar er is een dunne lijn tussen steunen en unabling.
Wat is “unabling”?
Unabling betekent: iemand onbewust het vermogen afnemen om zelf te groeien of te leren.
Je neemt als het ware de kans weg om levenslessen écht te belichamen, door het voor hen op te lossen of makkelijker te maken dan het eigenlijk is.
Het gebeurt vaak uit liefde, zorg of gemak, maar het gevolg is dat de ander niet in zijn of haar eigen kracht leert stappen.
Het verschil tussen steunen en overnemen
Steunen = aanwezig zijn, je armen om iemand heen slaan, zeggen “Ik hou van je, ik geloof in jou.”
Overnemen = de verantwoordelijkheid wegnemen, zodat de ander niet hoeft te voelen of te dragen wat bij hén hoort.
Het eerste bouwt iemand op. Het tweede maakt iemand afhankelijk of klein.
Een vriendin wil haar droom waarmaken. Ze vertelt dat ze misschien een eigen praktijk wil starten. Jij, bezorgd dat ze gekwetst raakt, zegt: “Doe maar niet, dat is te moeilijk.” Je denkt dat je haar beschermt, maar je neemt haar kans op groei weg.
Je partner wil zelf een conflict oplossen met een vriend, maar jij belt alvast om het glad te strijken. Het lijkt liefdevol, maar je ontneemt hem of haar de kans om grenzen te leren stellen.
Een kind wil leren fietsen, maar elke keer dat het wankelt, grijp je direct in en zet je het terug op het zadel. Het kind leert nooit vertrouwen dat het vallen óók onderdeel is van leren fietsen.
We noemen het vaak “fouten maken”, maar ik zie het als levenslessen.
Mensen hebben hun eigen haakjes nodig om verandering teweeg te brengen.
Het zijn juist de momenten dat het schuurt, dat het pijn doet, dat het niet lukt… waarin we de grootste sprongen maken.
Als wij steeds de weg effenen, hoeft de ander nooit stil te staan bij: “Wat is hier mijn keuze? Welke kracht kan ik hier vinden?”
En zolang het makkelijker is om weg te lopen dan het aan te kijken, zal iemand nooit écht kiezen voor verandering.
Hoe steun je wél, zonder iemand te klein te houden?
Aanwezigheid in plaats van oplossingen. Zeg: “Ik zie je. Ik hoor je. En ik geloof dat jij dit kan dragen.”
Liefde zonder overname. Een arm om iemand heen, een warm woord, een luisterend oor, dat geeft bedding zonder de verantwoordelijkheid af te nemen.
Ruimte voor vallen en opstaan.
Laat mensen hun eigen lessen beleven. Juist dáár zit de transformatie.
Ware liefde en ware vriendschap gaan niet over het wegnemen van iemands pijn.
Het gaat over naast iemand staan, ook als het moeilijk is. Over iemand herinneren aan hun eigen kracht, ook wanneer ze dat zelf even niet zien.
En precies dát is de weg naar volwassen relaties, in vriendschap, in liefde en in het ouderschap.
Want alleen door hun eigen lessen te dragen, ontdekken mensen hun ware essentie.
Liefs,
Nadieh
Ik ben hier om vrouwen te begeleiden in het herinneren van hun essentie.
Niet om hen te helen — maar om hen te helpen hun eigen heilige kracht terug te claimen.
Mijn werk opent velden van herinnering, van waarheid, van belichaming.
Zodat jij voelt:
jij bént het medicijn. Jij bént de magie.
Welkom, sister.
Je herinnert je al meer dan je denkt.
Rise, in sacred power.
