“Veel vrouwen dragen een stille pijn: de angst dat ze alleen waardevol zijn wanneer ze nuttig zijn.”
Herken je dat?
Dat je de vriendin bent die altijd luistert, altijd klaarstaat, altijd helpt.
Dat je het kind was dat zich groot hield om de sfeer in huis te bewaren. Dat je op je werk degene bent die de last op haar schouders neemt, omdat niemand anders het lijkt te doen.
Het lijkt liefde, zelf lijkt verbinding.
Maar diep vanbinnen fluistert er iets anders: je wordt gezien om wat je geeft, niet om wie je bént.
De echo van oude wonden:
Veel van ons leerden dit patroon al vroeg.
Misschien in de ogen van een moeder die zelf niet kon dragen. Misschien in de stilte van een vader die emotioneel niet aanwezig was.
Misschien in een vriendschap waarin geven veiliger voelde dan ontvangen.
Ons zenuwstelsel sloeg het op als waarheid:
“Ik mag er zijn zolang ik van nut ben.” “Ik hoor erbij als ik de sterke ben.” En dus zetten we onszelf aan de kant. We leren rusten met schuldgevoel. We voelen ons ongemakkelijk wanneer iemand ons wíl dragen. We zeggen sneller “ik red me wel” dan “ik heb je nodig.”
Juist in vriendschappen tussen vrouwen komt dit pijnlijk naar boven.
We spiegelen elkaar in zorgzaamheid, in geven, in altijd klaarstaan en toch hunkeren we naar de échte intimiteit die ontstaat als we ook durven ontvangen. Maar de angst om ‘te veel’ te zijn of ‘niet genoeg’ blokkeert vaak de weg.
Dan zie je vrouwen die elkaar vasthouden in sisterhood, maar nooit écht durven leunen.
Die elkaars geheimen bewaren, maar niet durven zeggen: “ik kan het even niet.”
Die bewonderd worden om hun kracht, maar diep vanbinnen smachten naar zachtheid.
Achter dat alles zit vaak een onzichtbaar verlies:
het gemis van een kindertijd waarin we mochten spelen, huilen, falen en gedragen worden zonder voorwaarden. Die kinderlijke vrijheid om gewoon te bestaan, hebben velen van ons nooit écht gekend.
En dus blijven we streven, blijven we doen, blijven we zorgen.
Dus niet omdat we dat willen, maar omdat ons lichaam niet anders heeft geleerd.
Maar hier ligt ook de sleutel tot heling.
Door elkaar te herinneren: je bent waardevol, óók als je niets geeft.
Je bent geliefd, óók in je stilte.
Je bent veilig, óók wanneer je rust.
In vriendschap mogen we dit opnieuw leren:
ontvangen zonder schaamte, dragen zonder voorwaarden, aanwezig zijn zonder bewijs.
Een kleine oefening voor jou:
Sluit je ogen vanavond en fluister zacht tegen jezelf:
“Ik ben genoeg, ook wanneer ik niets doe. Ik ben welkom, ook als ik enkel besta.”
En voel eens hoe je lichaam reageert.
Misschien is er weerstand, misschien tranen, misschien stilte. Alles is goed lieve jij. Het is de eerste herinnering dat jouw waarde nooit afhing van je nut.
In Sacred selfcare openen we precies deze lagen. Daar leer je jezelf terugvinden voorbij oude overtuigingen, en ontdek je hoe sisterhood een bedding kan zijn waar je eindelijk niet hoeft te doen, maar mag zijn.
Liefs,
Nadieh
Ik ben hier om vrouwen te begeleiden in het herinneren van hun essentie.
Niet om hen te helen — maar om hen te helpen hun eigen heilige kracht terug te claimen.
Mijn werk opent velden van herinnering, van waarheid, van belichaming.
Zodat jij voelt:
jij bént het medicijn. Jij bént de magie.
Welkom, sister.
Je herinnert je al meer dan je denkt.
Rise, in sacred power.
