Er leeft een stille roep in het lichaam, een zachte aanwezigheid die nooit verdwenen is maar zich terugtrok in de schachten van je botten toen het leven te luid werd, en wanneer je langzaam begint te luisteren voel je hoe de weg terug geen pad van moed is maar een pad van herinnering, een terugzakken in jezelf zoals water altijd haar eigen bedding vindt, zonder haast, zonder vorm, alleen de beweging die ouder is dan gedachten en die je lichaam beter kent dan jij ooit hebt durven beseffen.
Zoveel vrouwen hebben geleerd zichzelf te verlaten zonder dat ze het doorhadden, ze verplaatsen zich in ritmes die sneller zijn dan hun ziel kan volgen, ze houden zich vast aan doen en zorgen en organiseren en opruimen om niet te hoeven afdalen in dat stille stuk waar gevoelens de ruimte claimen die hen ooit ontzegd werd, en toch blijft het lichaam fluisteren, telkens opnieuw, met een zachtheid die nooit dwingt maar wel blijft bestaan, alsof jouw grond je uitnodigt om terug te komen in de woning die je te lang onbewoond liet.
Voelen ontstaat nooit door inspanning, het is geen taak die je moet beheersen, het is een stroom die vanzelf opent wanneer jij langzaam in je lijf durft te landen en je adem haar weg terugvindt naar je bekken en je borst en de diepte achter je navel, en precies daar begint alles te verschuiven, want zodra jij jezelf niet langer aan de randen van je eigen systeem houdt komt jouw binnenwereld in beweging zoals bomen hun bladerkruin openen zodra het licht hen aanraakt.
De aarde helpt je altijd, ze wacht nooit, ze draagt je zodra je één stap zet in haar richting, haar ritme correspondeert onmiddellijk met jouw zenuwstelsel en brengt een vorm van aanwezigheid terug waar je niet meer naar hoefde zoeken, want zij herkent jou nog voor jij jezelf herkent, en in die zachtheid ontvouwt het lichaam zich zonder moeite en vindt elk gevoel vanzelf zijn weg naar boven, niet om te overweldigen maar om eindelijk gehoord te worden.
En wanneer je daar staat, met je voeten in de grond en je adem een fractie dieper dan normaal, voel je een trilling die door je heen beweegt, een herinnering dat je niet hoeft te weten hoe je moet voelen, omdat je lichaam het al weet, omdat je ziel het al wist, omdat je handen vanzelf hun weg vinden naar je hart en je womb en je fluistert dat het veilig is om thuis te zijn in jezelf, en precies op dat moment opent iets dat al die tijd op jou heeft gewacht.
Het lichaam wijst de weg.
De ziel volgt.
Jij hoeft alleen terug te keren.
With Love, Nadieh
Ik ben hier om vrouwen te begeleiden in het herinneren van hun essentie.
Niet om hen te helen — maar om hen te helpen hun eigen heilige kracht terug te claimen.
Mijn werk opent velden van herinnering, van waarheid, van belichaming.
Zodat jij voelt:
jij bént het medicijn. Jij bént de magie.
Welkom, sister.
Je herinnert je al meer dan je denkt.
Rise, in sacred power.
